• Ahmet Erkam Saraç’tan yeni kitap “Kentte Bile Bahar”

    Ahmet Erkam Saraç’ın Kentte Bile Bahar adlı yeni öykü kitabı Can Yayınları tarafından yayımlandı.

    Kentte Bile Bahar, Ahmet Erkam Saraç’ın şehirle, hafızayla, insanın kendine anlattığı hikâyelerle kurduğu çok katmanlı bir yüzleşme metni.

    Çengelköy kıyılarından Küçüksu’ya, lise koridorlarından Akmar Pasajı’na, çocukluk semtlerinden hayalî semtlere uzanan bu öykülerde bahar yalnızca bir mevsim değil; bastırılmış arzuların, yarım kalmış aşkların, ertelenmiş hayatların yeniden gün yüzüne çıktığı bir aralık. Geçmişe saplanıp kalanlar, her gün bir başka kimliğe bürünenler, iktidarın gölgesinde nefes almaya çalışanlarla örülü bu kitap, hem karakterlerin hafıza labirentlerinde dolaşıyor hem de toplumsal suskunluklara ayna tutuyor.

    Ahmet Erkam Saraç, ironiyi melankoliyle, iç konuşmayı masalsı bir anlatıyla, kentli yalnızlığı politik alegoriyle ustaca bir araya getirerek okuru amansız bir soruyla baş başa bırakıyor:

    “Bahar gerçekten kentte bile bahar mıdır, yoksa her filizlenişin altında unutulmuş bir sızı mı saklıdır?”

  • Barbare Studio’nun ikinci sergisi: “Temas Bölgesi”

    Celine Topsakal kuruculuğunda hayata geçen Barbare Studio’nun ikinci sergisi “Temas Bölgesi”, 14 Haziran’da T. Melis Golar küratörlüğünde Tekirdağ’da yer alan Barbare Bağları’nda açılıyor. Üç senedir Barbare Studio bünyesinde rezidans küratörü olarak çalışmalarını yürüten Golar, her serginin bir sonrakini doğurduğu organik yapıyı öne çıkarıyor.

    Sanatçıları üzüm bağlarında yapıtlar üretmeye davet eden sergi, bir önceki dönemde Barbare Bağları’nın manzarası, sınırları ve konumunu anlamaya yönelik çalışmalara odaklanmıştı. “Temas Bölgesi” sergisinde bu kez sanatçılar, bağlara daha sistematik ve araştırmacı bir bakışla yaklaşarak; dürbün yerine mikroskobu ellerine alıyor toprağın, organizmaların, üzümün ve tüm bu simbiyotik ilişkilerin işleyişini gözlemliyor, dikkat aralıklarını derinleştiriyor. Barbare Bağları’nın yüzeyinde değil, damarlarında dolaşarak hissedilmeyeni işitmeye, düzenin altında işleyen sistemleri görünür kılmaya çalışıyor. Bu yaklaşımın odağında gezegeni yaşayan bir beden olarak algılayan Gaia Hipotezi yer alıyor. Dünyayı yaşayan bir sistem olarak ele alan hipotez, atmosferi, yer kabuğunu, bitkileri, hayvanları, insanı birbirine bağlı bir bütünlük içinde bir organizma gibi düşünür. Canlı ve cansız ayrımı ortadan kaldıran yaşamı parçalar arasında akan bir ilişkiler ağı olarak düşünen hipotez sanatçıların da çıkış noktası olacak.

    “Temas Bölgesi”, terimi farklı kültürlerin birbirine dokunduğu, çatıştığı ve birbirini dönüştürdüğü kavramsal bir alan olarak edebiyat ve etnografide yer alır. Salt mekânsal bir varlık olmanın ötesinde, karşılaşma hâlindeki gruplar arasındaki bağlar, gerilimler ve alışverişleri tanımlamak için kullanılan bir terimdir. Bu başlık altında, yerle kurduğumuz ilişkiye yeni bir katman ekleyerek içe, daha derine doğru yol alıyoruz. Toprağın altındaki hayata, atmosferin taşıdıklarına, sesini nadiren duyduğumuz varlıkların hikâyelerine kulak vermek üzere Tekirdağ’da bağlarda buluşuyoruz.

    Sergide A. Serkan Aka, Action Pyramid, Ayça Ay, Egle Oddo, Elmas Deniz, Ezgi Kılınçaslan, Fırat Engin, İrem Apak, Kıymet Daştan, Orkan Telhan, Pınar Marul, Rozelin Akgün, Sinem Dişli, Tabita Rezaire ve Yasemin Özcan’ın işleri yer alıyor.

  • Özge Kahraman’ın yeni sergisi “ARKHE: Karanlık” MERKUR’de

    Özge Kahraman’ın kişisel sergisi “ARKHE: Karanlık”, 12 Mayıs – 6 Haziran 2026 tarihleri arasında MERKUR’de sanatseverlerle buluşuyor.

    Antik Yunan düşüncesinde “arkhe” (ἀρχή), var olan her şeyin kökenini ifade eden bir kavramdır. Yalnızca bir başlangıç noktasına değil, varlığın ortaya çıkmasını mümkün kılan ilk ilkeye, ilk maddeye ya da ilk güce işaret eder. Presokratik düşünürlerin evrenin temelini anlamaya yönelik geliştirdiği farklı arkhe yorumları, görünen dünyanın altında daha derin ve daha temel bir gerçeklik bulunduğu fikrini ortaya koyar. 

    Özge Kahraman’ın “ARKHE: Karanlık” başlıklı sergisi, bu düşünsel zeminden hareketle karanlığı yoklukla değil, henüz biçim kazanmamış olanın potansiyeliyle ilişkilendirir. Bir şeyin var olabilmesi için önce görünmeyen bir süreçten geçmesi gerekir. Bu anlamda karanlık, başlangıcın saklı alanı olarak düşünülebilir. Bu yaklaşımın somut karşılığı ise mağaralarda bulunur. Milyonlarca yıl boyunca suyun, mineralin ve taşın yavaş hareketiyle şekillenen mağaralar, dünyanın en eski oluşum süreçlerini sessizce kaydeden doğal alanlar olarak serginin düşünsel merkezinde yer alır. 

    Özge Kahraman, yaklaşık on beş yıldır sürdürdüğü mağara araştırmaları aracılığıyla yeraltını yalnızca keşfedilen fiziksel bir alan olarak değil, varlığın başlangıcını düşünmeye açılan bir eşik olarak ele alır. Sanatçının üretimi, mağaralarda karşılaşılan oluşumları ve bu mekânların yarattığı deneyimi görsel bir dile dönüştürür. Noktalama tekniğiyle oluşturduğu yüzeylerde binlerce nokta bir araya gelerek mineral dokuları, taşın katmanlı yapısını ve zamanın tortulaşmasını çağrıştırır. Her bir nokta, dünyanın derinliklerinde gerçekleşen yavaş oluşum süreçlerinin küçük ama etkili bir izi gibi belirir. Bu nedenle sanatçının işleri, yalnızca bir mekânı temsil etmez; aynı zamanda arkhe kavramını, yani varlığın kökenine dair düşünceyi görünür kılmaya çalışır.

    “ARKHE: Karanlık”, izleyiciyi yüzeydeki görünür dünyadan uzaklaştırarak derinlikte saklı olan başlangıcı düşünmeye davet eder. Mağaranın karanlığı burada bilinmeyenin boşluğu değil; dünyanın oluşumunu taşıyan kökensel bir alan olarak karşımıza çıkar. Bu derinlikte karanlık, varlığın en eski başlangıcını saklayan bir mekân haline gelir.

  • Serdar Leblebici’nin yeni sergisi “Seriler Arası Yolculuk” CerModern’de

    Serdar Leblebici’nin “Seriler Arası Yolculuk” sergisi, klasik resim geleneğiyle çağdaş ifade olanaklarını buluşturan çok katmanlı görsel dünyasıyla 9 Mayıs – 21 Haziran tarihleri arasında CerModern’de izleyiciyle buluşacak.

    Sanatçı Serdar Leblebici’nin “Seriler Arası Yolculuk” başlıklı sergisi, 9 Mayıs – 21 Haziran tarihleri arasında CerModern’de sanatseverlerle buluşacak. Sergi, Leblebici’nin modern ve eski sanatın klasiklerine verdiği kişisel tepkilerden beslenirken, doğrudan doğaya değil; sanat tarihinde daha önce resmedilmiş olanlara yönelen özgün bir yaklaşımı merkezine alıyor.

    Transavantgarde akımının birçok temsilcisinde olduğu gibi Leblebici’nin üretiminde de geçmişin imgeleri, bugünün bakışıyla yeniden ele alınıyor. Sanatçı, klasik resim geleneğini reddetmeden; görsel kurgu, renk kullanımı ve anlatım biçimlerinde yeni yollar arıyor. Bu yönüyle “Seriler Arası Yolculuk”, Leblebici’nin kendi mitolojilerini, imgelerini ve anlatım biçimlerini kurduğu özgün bir görsel evren sunuyor.

    Leblebici’nin sanatı; renkli dışavurumculuk, informel sanat ve figüratif fragmanlara dayanan deneyimlerin güçlü bir sentezi olarak öne çıkıyor. Sanatçının resimlerinde gerçek olayların, figürlerin ya da nesnelerin doğrudan tasvirinden çok, yeni bir gerçeklik yaratma arzusu belirginleşiyor. Koyu arka planlardan yayılan ışık, olağandışı renk değerleri ve katmanlı yüzeyler, izleyiciyi yalnızca bakmaya değil; imgeleri okumaya ve yeniden anlamlandırmaya davet ediyor.

    Sergide özellikle portre serisi, klasik figür anlayışının izlerini taşırken manzara ve mekâna dair ipuçlarını da içinde barındırıyor. Ancak bu seride en çarpıcı görsel öğe, renklerin girdap gibi aktığı yüzeylerden izleyiciye yönelen antropomorfik göz olarak dikkat çekiyor. Bu delici bakış, güçlü bir karşılaşma duygusu yaratırken ikonografik olarak Türk kültüründeki nazardan korunma geleneğiyle ilişkilendirilebilecek bir anlam alanı da açıyor.

    Leblebici’nin lotus serisi ise renk, ışık ve derinlik ilişkisi üzerinden serginin bir diğer önemli eksenini oluşturuyor. Sanatçı bu seride, koyu arka planlar karşısında canlı renklerin kazandığı yeni anlamlara odaklanıyor. Lotuslar, doğanın doğrudan bir temsili olmaktan çıkarak doğanın daha derindeki yapısını, görünümünü ve gerçekliğini araştıran bir ifade aracına dönüşüyor.

    Kendinden emin fırça darbeleri, renkler, ışıklar ve gölgeler aracılığıyla üç boyutlu bir derinlik hissi kuran Leblebici, klasik bir güzellik duygusunu çağrıştıran ancak çağdaş bir görsel dille yeniden inşa edilen eserler ortaya koyuyor. “Seriler Arası Yolculuk”, sanatçının geçmiş ile bugün, gelenek ile deney, temsil ile soyutlama arasında kurduğu çok katmanlı ilişkiyi görünür kılıyor.

    Sergi, izleyiciyi yalnızca görsel bir deneyime değil; algı, hafıza, temsil ve sanat tarihinin dönüşen imgeleri üzerine düşünmeye davet ediyor.

  • Tayfun Pirselimoğlu’nun yeni sergisi “Gerçekten, Neler Oluyor?” devam ediyor

    Tayfun Pirselimoğlu’nun “Gerçekten, Neler Oluyor?” başlıklı solo sergisi, 9 Mayıs 2026 tarihine kadar Istanbul Concept Gallery’de izleyiciyle buluşuyor. Sergi, sanatçının uzun zamandır üretiminde karşılık bulan belirsizlik, tekinsizlik ve anlam arayışını merkezine alırken; izleyiciyi, çağımızın giderek daha da karmaşıklaşan gerçekliği üzerine düşünmeye davet ediyor.

    “Gerçekten, Neler Oluyor?”, adını Tayfun Pirselimoğlu’nun Yol Kenarı (2017) filminde geçen bir sorudan alıyor. Olan biten gariplikleri anlamakta çaresiz kalan bir adamın yönelttiği bu soru, serginin çıkış noktasını oluşturuyor: “Gerçekten, neler oluyor?” Bu soru, yalnızca bireysel bir şaşkınlığa değil; aynı zamanda mananın buharlaştığı, her şeyin birbirine karıştığı, geçmişin peşimizi bırakmadığı ve geleceğin bir türlü gelmediği bir zaman hâline işaret ediyor.

    Pirselimoğlu’nun sergide yer alan işleri, tam da bu huzursuz ve tuhaf zamanların atmosferinde şekilleniyor. Tanıdık olanla yabancı olan, sessizlikle gerilim, açıklıkla kapalılık arasında kurulan ilişkiler; izleyiciyi doğrudan bir anlatının içine değil, düşünsel ve duygusal bir belirsizlik alanına taşıyor. Sanatçının görsel dili, açık cevaplar vermekten çok soruları çoğaltıyor; görünenin ardındaki çatlaklara, aksaklıklara ve anlam kaymalarına odaklanıyor.

    Sergi, günümüz dünyasının dağılmış gerçekliğine dair bir tespit sunmakla kalmıyor; aynı zamanda bu gerçekliği hissetme ve sorgulama biçimimize de temas ediyor. Her şeyin iç içe geçtiği, hiçbir şeyin tam olarak yerli yerine oturmadığı bir çağda, “Gerçekten, Neler Oluyor?” izleyiciyi kesinlikten uzak ama yoğun bir farkındalık alanına çağırıyor. Burada esas olan, bir sonuca ulaşmak değil; sorunun ağırlığını ve sürekliliğini birlikte taşıyabilmek.